Prasoro

Geschiedenis van Prasoro
Het was oktober van het jaar 1993, toen de heren John Lynch, Walther Mijnals, niet te verwarren met de heer E. Mijnals de oprichter van de toenmalig troefcallclub Safri, Roline Kemper, wijlen de heer Frank Kemper en mw. Joyce Pinas het idee kregen om een troefcallclub op te richten.t2Op 21 november van hetzelfde jaar kwamen zij bij elkaar in buurthuis Witte boei om dit gestalte te geven.
Hier werd na lang wikken en wegen besloten om de club te beginnen.
In deze periode werd er onder leiding van de heer Reid in Amsterdam een competitie afgewerkt tussen vier clubs t.w. Jepi Makandra, Bolletrie, Sipa en Safri. De heer Lynch zocht toen contact met laatst genoemde voor ondersteuning en voorlichting.
De heer Reid heeft veel tijd aan ons besteed. We hebben al onze vrienden en kennissen bij deze zaak betrokken en kwamen we binnen afzienbare tijd tot een ledental van dertig. Onze voorlichter, de heer Reid, vond dat dit moest omdat er toen twaalf koppels tegen twaalf werd gespeeld. Wij hebben toen besloten om een driekoppig bestuur te vormen.
Daar Roline en Joyce geen zitting wilden nemen in het bestuur bleven John, Walther en wijlen Franklin Kemper over. John werd voorzitter, Walther secretaris en de heer Kemper penningmeester. Nu moest er een naam voor de vereniging komen. Nadat een reeks namen de revue waren gepasseerd was het de heer Lynch die met Prasoro” kwam. De toelichting was simpel omdat iedereen de functie van een paraplu kent.
Bescherming tegen zon en regen bieden. Kortom; een onderdak voor iedereen. Doordat de heer John Lynch bij de overheid werkte en goede kontakten had kwamen wij aan de ruimte aan de Fortuinstraat in Amsterdam waar wij nog steeds zitten. Witte boei werd bedankt. We waren klaar voor deelname aan de locale competitie. Het was natuurlijk wennen aan de enorme drukte op zo’n wedstrijddag maar we hoorden er bij.

De familie Kemper was met vier leden het best vertegenwoordigd in de club. Zij hebben ook een belangrijke bijdrage geleverd bij het zoeken van leden. Zo heeft Nadja Kemper haar vriendin, Celita Griffith, bij de club gebracht die al heel gauw het bestuur ging versterken. Het troefcallen ging gesmeerd en we kregen vele vrienden in dit circuit.
Prasoro heeft in 1998 naast de regionale titel gegrepen omdat wij in een beslissingswedstrijd in Ons Suriname van Bolletrie hebben verloren.
Dit verlies kwam hard aan omdat wij ons hadden voorbereid op het kampioenschap. In het seizoen 1998-1999 is Prasoro wel kampioen geworden. Laat ook vermeld zijn dat de R.T.B.N. in dat seizoen experimenteerde met een poule A en een Poule B van de clubs. Prasoro werd in beide poules kampioen. Het zou tot het seizoen 2005-2006 duren om weer de smaak te proeven van het kampioen zijn. Wij zijn regerend kampioen en zullen met man en macht de titel proberen te prolongeren.

Prasoro heeft in het eerste bestuur van de R.T.B.N. de tweede penningmeester in de naam van wijlen Franklin Kemper geleverd. We zijn hier uiteraard trots op.
Er is veel veranderd door de jaren bij onze club. De club wordt sinds enkele jaren voorgezeten door Celita Griffith geassisteerd door mw. J.Lont en de heer R. Lie a lien.